Και πώς να κάνεις έστω και ένα βήμα πίσω, όταν δίπλα σου έχεις τέτοια πρότυπα ζωής και αγώνα;
Από το βήμα της απεργιακής συγκέντρωσης της 1ης Οκτωβρίου καταγγέλθηκε η απόλυση μιας εργαζόμενης μάνας, καθαρίστριας στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, από την εργολαβική εταιρεία, επειδή τόλμησε να συμμετάσχει στην απεργία! Λίγο μετά, στην ανακοίνωση του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑΜΕΑ, αποκαλύφθηκε ότι η συγκεκριμένη εργαζόμενη είναι μητέρα δύο παιδιών στο φάσμα του αυτισμού.
Όλη η βαρβαρότητα αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος συμπυκνώνεται σε μια εικόνα: της γυναίκας–μάνας που δίνει τη μάχη της ζωής για ένα κομμάτι ψωμί και ταυτόχρονα τον αγώνα να στηρίξει τα παιδιά της, σε μια κοινωνία που έχει μετατρέψει σε ατομική υπόθεση την αντιμετώπιση της αναπηρίας. Από τη μια η ωμή εργοδοτική βία και τρομοκρατία απέναντι σε όσους αγωνίζονται, κι από την άλλη η περήφανη στάση της ίδιας της εργαζόμενης, που ρισκάρει τα πάντα για να κρατήσει όρθιο το κεφάλι και την αξιοπρέπειά της, απέναντι στη σύγχρονη σκλαβιά που μας ετοιμάζουν.
Την ευχαριστούμε ως δάσκαλοι και δασκάλες, γιατί με τη στάση και το παράδειγμά της μάς διδάσκει και μάς εμπνέει, μας δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσουμε την επίθεση, τις απειλές και την τρομοκρατία του Υπουργείου, τις διώξεις και τα πειθαρχικά. Μας κάνει να νιώθουμε ακόμα πιο περήφανοι για τις χιλιάδες συναδέλφισσες και συναδέλφους, ειδικά τους νεοδιόριστους και τις νεοδιόριστες – τον ανθό του κλάδου – που όλα αυτά τα χρόνια δίνουν τη μάχη ενάντια σε θεούς και δαίμονες.
Από το Δ.Σ.